مشخصات فیزیکی
رزین های اپوکسی دارای گروه های هیدروکسیل ثانویه و گروه های اپوکسی هستند و گروه های هیدروکسیل ثانویه می توانند با ایزوسیانات ها واکنش دهند. به عنوان پلی ال، رزین اپوکسی مستقیماً به اجزای حاوی هیدروکسیل{0}} چسب پلی اورتان اضافه می شود. در این روش فقط گروه هیدروکسیل در واکنش شرکت می کند و گروه اپوکسی از واکنش ناموفق است.
از گروه کربوکسیل رزین اسیدی برای باز کردن حلقه اپوکسی استفاده کنید و سپس با ایزوسیانات موجود در چسب پلی اورتان واکنش دهید. همچنین می توان رزین اپوکسی را در اتیل استات حل کرد، اسید فسفریک را برای گرم کردن واکنش اضافه کرد و ماده اضافی را به چسب پلی اورتان اضافه کرد تا ویسکوزیته اولیه، مقاومت حرارتی و پایداری هیدرولیتیک چسب بهبود یابد. الکل ها یا آمین ها نیز می توانند برای واکنش برای تولید پلی ال ها استفاده شوند. وجود اتم های نیتروژن سوم در ترکیب های افزایشی می تواند واکنش NCO را تسریع کند.
استفاده از رزین اپوکسی به عنوان یک جزء پلی هیدروکسی ترکیبی از مزایای پلی اورتان و رزین اپوکسی است که دارای استحکام پیوند خوب و مقاومت شیمیایی است. رزین اپوکسی مورد استفاده در ساخت چسب های پلی اورتان معمولاً از انواع EP-12 و EP-13، EP-16 و EP-20 استفاده می کند.
روش اصلاح
1. یک عامل پخت را انتخاب کنید.
2. رقیق کننده راکتیو اضافه کنید.
3. فیلر اضافه کنید
4. رزین گرما سخت یا ترموپلاستیک ویژه را اضافه کنید.
5. خود رزین اپوکسی را بهبود بخشید.
